آقای مربّع !

آقای مربّع !

گزینه طور

پنجشنبه, ۱ تیر ۱۳۹۶، ۰۲:۴۳ ق.ظ

سلام تابستون جان خیلی چاکریم :)

بهههههههترین فصلیی بخدا

عاشقتم!


-----

چندا چیز اخیرا بهش فکر کردم گزینه طور میگم.

- وقتی کسی پیداش نیست ازش دلخور نشید یا چس نکنید شاید اتفاقا حالش خوب نیست و خودش بگامگاس. ینی این  اخلاقو بذارید کنار که اگه از کسی بیخبرید فکر و خیال کنید و شمام بخواید چس کنید. یه قدم بردارید گوشیو بردارید یه تکستی بدید.

- یه همچین روحیه‌ای که هربار که شکست میخوری اتتتتفاقا بهتر و محکم‌تر شروع کنی!

هدفت باید بترسونتت باید لرزه به اندامت بندازه. هدفت باید ضربان قلبتو تندتر کنه...

-  The Secret is Moving Your Body not Listening to Your Mind !

که هر روز واسه روز بعدت برنامه ریزی کنی توی یه دفترچه کوچولو : ) 

- اگه هرروز فقط یک درصد بهتر بشی، آخر سال خب 365 درصد بهتر شدی..

- و اتفاقاتی که باعث شده بزرگترین ارزشهای زندگیمو پیدا کنم. منی که فکر میکردم اصول و ارزشهای کمی دارم..

زن و شوهری

سه شنبه, ۳۰ خرداد ۱۳۹۶، ۰۲:۲۹ ق.ظ

بهترین کاری که الان میتونم بکنم تسلیم نشدنه.

بزرگ ترین اشکالی که میتونم به خودم بگیرم اینه که زیاد شدن تعداد شکست‌هام باعث شده قبح شکست واسم بریزه.

زن و شوهریو تصور کن که روشون تو روی هم باز شه حرمت بینشون بشکنه :)) من و شکست الان تو این استیتیم. نه من احترام اونو نگه میدارم و نه اون احترام منو... شاید وقتشه رابطه‌ی بینمونو از نو بسازم.

شاید الان دلم بخواد بشینم عزاداری کنم... ولی چه فایده؟

ترجیح میدم دوباره از نو شروع کنم.

برخلاف چیزی که از خودم انتظار داشتم،

حالم خوبه : )



هنوز اونقدری به قسمت اعتقاد ندارم که بندازم گردن اون :))

کسی چه میداند؟
شاید روزی به عقب نگاه کردیم و از ته دل لبخند زدیم : )

------

صدرا رتبه 4 کنکور شده :-ذووووووووووووووووووووووق

  • ۲ نظر
  • ۳۰ خرداد ۹۶ ، ۰۲:۲۹

پف

دوشنبه, ۲۹ خرداد ۱۳۹۶، ۰۲:۵۰ ق.ظ
برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید
  • ۲۹ خرداد ۹۶ ، ۰۲:۵۰

لددر

دوشنبه, ۲۹ خرداد ۱۳۹۶، ۰۲:۲۶ ق.ظ
برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید
  • ۲۹ خرداد ۹۶ ، ۰۲:۲۶

این دَه

جمعه, ۲۶ خرداد ۱۳۹۶، ۰۲:۱۷ ب.ظ
برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید
  • ۲۶ خرداد ۹۶ ، ۱۴:۱۷

ایده‌آل

جمعه, ۲۶ خرداد ۱۳۹۶، ۰۲:۳۳ ق.ظ

   من اگه فقط یه طرز فکر رو توی خودم بخوام حذفش کنم این باور مزخرفمه که همیشه فکر میکنم برای شروع کارهایی که میخوام بکنم باید زمان مناسبش برسه و شرایط به اصطلاح ایده‌آلی باشه. من قدرتِ لحظه رو، قدرت ثانیه رو خیلی دست‌کم میگیرم.

همینم خودش ریشه توی ترس داره. ترس از شکست و نتونستن. این ترس انقدر زیاده که انگار میخوام مطمئن بشم میتونم برنده باشم.

ولی تاحالاش کم شکست نخوردم ینی زیاد شده کم بیارم و نتونم کاری رو که شروع کردم رو به پایان برسونم. بارها و بارها و بارها تو شرایط به اصطلاح خاصی که بعد از کلی انتظار کشیدن رسیده، همون شنبه‌هه (!) خیلی تصمیما با خودم گرفتم که نتونستم حفظشون کنم. 

   شاید ارزش امتحان کردن داشته باشه که این باورِ به اصطلاح "زمان ایده‌آل" رو بریزم دور. دیشب تو همین فکرا بودم که توی اینستاگرام نوشتم:

..
تو نُتِ گوشی فقط یه چیز یادداشت کرده بودم، میخوام بلند از روش بخونم:

همین الان! همین لحظه چه چیزی جلوتو گرفته که بخوای بهترین ورژنِ خودت باشی.. بهترینِ خودت بودنو تجربه کنی؟
مثلا الان از خودت بپرس:
"بهترین منِ ممکن الان چه تصمیمی میگیره؟ چجوری عمل میکنه؟ "
🌱

..

    منتظر همچین لحظه‌ی ایده‌آلی که بخوای باشی یدفه میبینی همه چیز به هم ربط پیدا میکنه. ربطِ بیخود! مثل دومینوهایی که یه لوپ تشکیل دادن خلاصه جوری میشه که اون لحظه ایده‌آلِ نه تنها نمیرسه بلکه هر روز اون سطح انتظارت بالاتر هم میره.

بالاخره از یجا باید این الگوهارو شکست... قبلا هم به اینا فکر کرده بودم. اونجایی که گفتم الانم به خوبی هر وقت دیگست.



یکم درددل.

    چند ساله همش دارم از دردای تکراری میگم. از مشکلای تکراری‌ای که هر روز و هر هفته واسشون دنبال راه‌حل بودم. اومدم اینجا نوشتم از کارایی که کردم بگیر تا کارایی که میخوام بکنم. 

منم خسته میشم.. ناامید میشم از این درجا زدن‌ها. از این که گاهی خیلی چیزارو میدونم ولی بهشون عمل نمیکنم. آخرین باری که دچار این حس شدم این فکر که باز خوبه دست از تلاش برنداشتم، تونست یکم آرومم کنه. ولی خیلی دلم میخواست میدیدم توی این چند سال اقلا تونستم فرقی کنم. نمیدونم! شاید خودمو باید از بیرون ببینم تا متوجهش بشم ولی خیلی دلسرد میشم وقتی میبینم عموم دغدغه‌های این روزام همونایی هستن که 3 - 4 سال پیش بودن.

    گاهی نمیدونم کجارو دارم اشتباه میکنم. فکر میکنم شاید باید اوضارو همینجوری که هست بپذیرم و انقدر دنبال تغییر نباشم. شاید اگه نصف این انرژی‌ای که برای تغییر دارم میذارم رو برای "کنار اومدن" بذارم همه چیز حل بشه. خیلی وقتا واسه مدت‌های طولانی کنار میکشم که این دردِ ناامیدی یکم تسکین پیدا کنه. وقتاییم میشه که میبینم به ساده ترین چیزایی که میدونم نمیتونم عمل کنم این حس بهم دست میده که اینجا بهونه‌ای شده که فقط حرف بزنم. فکرِ زیبا به تنهایی مفت نمیرزه.. به خودم میگم نکنه شبیه حرفام نیستم؟ شاید باید اصلا ننویسم تا وقتی که بتونم شبیه حرفام باشم. این میشه که دلم میخواد واسه یه مدت طولانی برم و هیچ جایی پیدام نشه.

     ولی شعار ندادم اگه بگم یه عالمه راه هست که هنوز امتحانشون نکردم. واسه چیزایی که دنبالشونم هزاران راه هست که مطمئنم بالاخره پیداشون میکنم. حتی شده از این بترسم که تا به جواب نزدیک شم صورت‌سوال برام عوض شه. کم هم پیش نیمده که اینطور بشه. اتفاقا شک کردن به سوال‌ها هم خوبه. یا باعث میشه واسه رسیدن بهشون مصمم‌تر از اینی که هستم بشم، و یا باعث میشه با ملایمت کمی تغییر جهت بدم. و توی زندگی باید انقددر تغییر جهت داد تا به جایی که در اون بازه‌ی زمانی واست مناسب ترینه برسی.

     هنوز توی خودم امید میبینم. و البته از حق نگذریم کلی تجربه. ایندفعه میدونم که قبل از هرچیز باید بتونم چیزی که میخوام رو به وضوح ببینم. وقتی چشمامو میبندم باید بتونم جوری تصورش کنم که ضربان قلبم بره بالا. حتی کوچیک‌ترین جزئیات رو باید بتونم ببینم.

میدونم که هدفت باید انقدر بزرگ و معرکه باشه که بترسونتت باید لرزه به اندامت بندازه. هدفت واقعا باید ضربان قلبتو تندتر کنه... 

ببینیم چی میشه : ) 


  • ۱ نظر
  • ۲۶ خرداد ۹۶ ، ۰۲:۳۳

سمینار - مربوط به پست قبلی

سه شنبه, ۲۳ خرداد ۱۳۹۶، ۰۱:۰۹ ق.ظ

یه پست نوشته بودم درباره‌ی سه ست تخیل.

شاید اگه واستون جالب بود بخواید این ویدیو رو ببینید البته با با ف.ی.ل.ت.ر شکن.

  • ۱ نظر
  • ۲۳ خرداد ۹۶ ، ۰۱:۰۹

توییت طوری

دوشنبه, ۲۲ خرداد ۱۳۹۶، ۰۲:۰۰ ب.ظ

ما فقط تو یه چیز با هم فرق داریم.

اون عاشق خودشه و من متنفر.

  • ۲ نظر
  • ۲۲ خرداد ۹۶ ، ۱۴:۰۰

سه ست تخیل

شنبه, ۲۰ خرداد ۱۳۹۶، ۰۳:۴۹ ق.ظ

چند وقتیه دارم تو خونه یه درازنشست و شنا ی ساده رو تمرین میکنم... به چشم دارم میبینم که بدن و سر و شونه‌ی ضعیف و تنبلی که داشتم چقدر فرق کرده و روز به روز ورزیده تر میشه... چرا ؟ چرا داره اینجوری میشه.. جوابش سادست چون دارم هر روز و هر شب ینی روزی دوبار یه سری تمرینای تکراری که البته با زور همراهن رو بهش دیکته میکنم. دستور میدم و عضلاتم رو تمرین میدم تا ورزیده شن و شکلی رو که من میخوام به خودشون بگیرن. جوری که کم کم تو عکسا یا توی صحبتای دوستام دارم متوجه میشم که این تغییرات واقعا دارن خودشونو نشون میدن. تغییراتی که فقط در اثر چند تا تمرین ساده‌ی روزانه ترکیبی از نظم و فشار شکل گرفتن. حالا سوال اینجاس... مگه جز اینه که ذهن هم یجور عضلس؟ شرط میبندم اگه فکر و ذهنمو هم روزی چندبار همینجوری تمرینشون بدم، حسابی فرم میگیرن جوری که خوب نمود پیدا میکنه. همین که روزی دوبار با تمام وجودت چیزی که میخوای رو تصور کنی. اشتباه نکن از قانون جذب یا چیزی شبیه اون صحبت نمیکنم... از خودی که قراره باشم صحبت میکنم. 

همه‌ی بزرگان از قدرتی که تخیل به معنی واقعیش میتونده داشته باشه صحبت کردن. تحقیقات علمی هم خیلی چیزارو نشون دادن از تیکه یخی که با تلقین اثر سوختگی ذغال گداخته بجا گذاشته بگیر تا همین اواخر که فهمیدن اگه کسی کمخوابی داشته باشه ولی قویا تخیل کنه که خوابش کافی بوده اون اثر کمخوابی توی سلولها محو میشه.

شاید بد نباشه مثل همون تمرینای ساده‌ی بدنسازی مثل همون سه-ست دمبلی که میزنم یا سه-ست درازنشستی که میرم، سه-ست فکری هم برم.. سه-ست تخیل یا لبخند.

مثلا خودمو تصور کنم که آدم ایده پردازیم، یا خودمو در حالتی تصور کنم که آدم سحرخیزی شدم و به خاطرش هم شکرگزارم. 

راستی بذار تخیل کردن درست رو یادتون بدم.

راهش شکرگزاریه. اگه میخوای چیزی رو درست و حسابی تخیلش کنی، به خاطرش سپاسگزار باش حتی اگه نداریش.




  • ۳ نظر
  • ۲۰ خرداد ۹۶ ، ۰۳:۴۹

چ د

شنبه, ۲۰ خرداد ۱۳۹۶، ۰۱:۲۹ ق.ظ

آخرین باری که چیزیو با چنگ و دندون نگه داشتم یادم نیست. ولی این شبا یکی از اوناست.

  • ۱ نظر
  • ۲۰ خرداد ۹۶ ، ۰۱:۲۹